X
تبلیغات
نماشا
رایتل

اورینیان ما و شما - weandu.com - avrinian.com

جدیدترین مصاحبه زهرا امیرا ابراهیمی

آدم‌های شیشه‌ای/ گفت‌وگو با زهرا امیرابراهیمی


می شود عبور کرد و سایه ای شد/ سما بابایی- می گوید «‌اینجا که ایستاده ام ، انگار دنیای اطرافم سفید است و سیاه . اینجا در نگاهم سایه هایی ، سایه به سایه بر هم افتاده اند و من و آنچه می بینم را غرق در ابهام کرده است . اینجا لکه های سیاهی بر سفیدی، برشفافیت شیشه وار اصل اصل دنیایم با همه آنچه در آن است ،‌نقش بسته اند و سایه هایی در پس ذهن ثبت کننده ام ‌باقی مانده اند که انگار همه آن اصل اصل ساده و شفاف ، سایه ای بیش نبوده است .»
عکس های ‌زهرا امیر ابراهیمی نیز پر از سایه است . تصویر نگاتیوها انگار اصلی است که در نگاه به هر عکس می شود به خاطر آوردش . این آدم های روی شیشه چقدر تنهایند و پر از ابهام .
در این نمایشگاه برای اولین بار عکس ها روی شیشه ها چاپ شده اند . این بار شیشه ها ،‌عکس ها را قاب نگرفته که خود بر آنها نقش بسته اند با سایه های درهم و ابهامی غریب و تو نمی دانی از کجا می آید این همه پرسش ...

چاپ عکس بر روی شیشه برای اولین بار در نمایشگاه شما انجام شده است ، درباره این اتفاق توضیح دهید ؟‌
فکر نمی کردم که چاپ عکس روی شیشه اتفاق تازه ای باشد. من از یک سال پیش روی "لایت باکس" کار می کردم و تصمیم داشتم آنان را سیاه و سفید نمایش دهم ،‌اما به این نتیجه رسیدم که قبل از تمرکز روی این دو رنگ ، باید کار دیگری انجام دهم و اتفاقا این تصمیم خیلی اتفاقی شکل گرفت و از آنجا که الگویی نداشتم ،‌شروع به اتود زدن گرفتم و طی این پروسه ،‌روی اندام آدم ها و پرتره ها تست زدم ، ‌بعد متوجه شدم صورت سیاه و خاکستری در نگاتیو شکل دیگری در می آید که چندان مطلوب نیست . به هر حال این شکل را ادامه داده و سعی کردم بیشتر روی فضاها کار کنم تا به نقطه ای رسیدم که هم اکنون در نمایشگاه مشاهده می شود . البته در این عکس ها برایم اهمیت زیادی داشت تا زندگی در جریان باشد .
از طرفی می خواستم که چهارچوب عکس از چاپ روی کاغذ خارج شود و در این میان هدف اولیه ام شیشه بود ، البته نگران بودم رنگ های سیاه و خاکستری روی شیشه جواب ندهند ،‌به خصوص آنکه این تجربه تا کنون اتفاق نیفتاده بود و یافتن فردی که در چاپ این نوع کار تخصص داشته باشد ،‌بسیار مشکل بود ، اگرچه اولین تست روی شیشه قابل اعتنا شد و بعد من به فکر درست کردن یک قاب برای آنها افتادم و اندک اندک در فرایند کار به این نتیجه رسیدم که سایه هایی در عکس ها به وجود آورم . مجموع فضای نگاتیو ،‌قرار گرفتن آن روی شیشه و سایه ای از حضور این فضا ،‌آن چیزی را پدید آورد که هم اکنون در نمایشگاه دیده می شود ،‌اگر چه سایه ها روی عکس چاپ شده روی شیشه شکل نگرفت و قرار دادن یک بک راند سفید پشت عکس به ایجاد آن کمک کرد و توانست کنتراست مورد نظرم را در رنگ های سفید و خاکستری به وجود آورد . در این میان "‌نور" نیز در ایجاد سایه ها از اهمیت بسیاری برخوردار است .

چقدر می توان‌آنچه در این نمایشگاه عرضه شده است را عکس دانست ؟ بیشتر به نظر می رسد که باید نام " آرت " بر روی آنان گذاشت .
اتفاقا خیلی ها به من انتقاد کردند که چرا نام این نمایشگاه را "عکس " ‌گذاشته ام ،‌ اما از نظر من آنچه دراین نمایشگاه وجود دارد ،‌عکس است ،‌چرا که از طریق یک پروسه عکاسی شکل گرفته و تنها به جای کاغذ بر روی شیشه چاپ شده اند ،‌با این حساب نمی توانند چیزی جز عکس باشند . اسم این نمایشگاه را نمی توانم " دیجیتال آرت "‌،‌"‌باکس " ،‌"‌لایت باکس " ‌و یا هر چیز دیگری دانست . از طرفی در اوایل تاریخ عکاسی ،‌ روی شیشه موریسیون ریخته می شده و روی آن چاپ می شده است و فکر می کنم می توان این نمایشگاه را بازگشت به تاریخ عکاسی قلمداد کرد .

برای گرفتن این عکس ها از دوربین آنولوگ بهره گرفته اید یا دیجیتال ؟‌
من چندان آنالوگ کار نکرده ام و از آغاز فعالیت حرفه ای ام ،‌ با دوربین دیجیتال عکاسی کرده ام ،‌اما در این نمایشگاه نوع دوربین تفاوت چندانی در اصل کار نداشت ،‌ چون نگاتیو به همان شکل چاپ شده است . اگر اتفاقی هم افتاده و دستی بر آن برده ام ،‌کاملا با رعایت محدوده ای بوده که اگر با دوربین آنالوگ کار می کردم . خیلی از دوستانم به من پیشنهاد می دادند که فضای مورد نظرم را با فتوشاپ ایجاد کنم ،‌اما برای من اهمیت داشت همان اتفاقی که در طبیعت می افتد ،‌در این عکس ها رخ دهد و من فقط در سفیدی و سیاهی آنها تغییر ایجاد کنم .

در تمام این عکس ها "‌سایه " وجود دارد ، حتی به نظر می رسد که دو بعدی شدن آدم ها و تبدیل رنگ سیاه به سفید هم در جهت تقویت سایه های موجود در عکس ها باشد ، اصرار به این مساله خودخواسته بود ؟
قطعا . من می خواستم که کلیه عکس هایم همراه با سایه باشد . در این میان فضایی که می خواستم شکل نمی گرفت ،‌اما قاب چهار سانتی ای که برای آنان انتخاب کردم ،‌این فضا را در اختیارم گذاشت و آنچه حاصل شده کاملا حسی است که من داشتم و می خواستم که تجلی داشته باشد . در این عکس ها حسی که از سایه بودن نگاتیو به وجود می آید ،‌باعث ایجاد سایه ای دیگر می شود ،‌یعنی حسی درونی و در عین حال تکنیکال .

و با این حساب ‌ابهامی هم که در آثار وجود دارد ، نیز عمدی بوده است ؟
بله ،‌ایجاد این ابهام کاملا عمدی بود . ترجیح می دادم کسی که از این نمایشگاه دیدن می کند ، جلوی هر اثر چند لحظه ای ایستاده و تامل کند تا به فضایی که من می خواستم ،‌ برسد . بخشی از قاب کردن آثار هم به این خاطر بود که کارم را از فضای دیوار و گالری جدا کنم . برایم واقعا مهم بود فضای عکس ها از هر چیزی جدا باشد.

در بیشتر عکس های این نمایشگاه یک انسان وجود دارد ، انسانی که به نظر می رسد بسیار تنهاست ، این روند به شکل تعمدی شکل گرفت و یا اینکه بدون آنکه بخواهید این فضا به وجود آمد ؟
از ابتدا می خواستم که تمرکزم بر روی انسان ها باشد ،‌اما خیلی اتفاقی به یک انسان رسیدم ،‌چون گمان می کنم وقتی که یک آدم را وارد فضای یک عکس و یا نقاشی می کنیم ،‌بهتر می توانیم آنچه را که در ذهن داشتیم ،‌ به مخاطب منتقل کنیم . به خصوص اینکه سایه ای که از حضور یک انسان ایجاد می شود ،‌به خفه بودن و یا باز بودن آن کمک بسیاری می کند . در این نمایشگاه هم در سه عکس آدم ها بسیار بسته اند و در اثر دیگری به فضایی خالی از هر آدمی می رسیم . این فضاها را در چیدمان نمایشگاه نیز رعایت کردیم و عکس ها را طوری قرار دادیم که از سیاهی به خاکستری برسیم یا از حضور آدم ها در عکس به شیشه شیشه . البته در چند اثرم "‌انسان " وجود ندارد ،‌اما حتی در تابلوهایی که این اندام وجود ندارد ، حضور آدمی در پشت فضا حس می شود . اصرار من بر اینکه این عکس ها روی شیشه چاپ شوند ،‌هم بر این اساس بود ،‌چون می خواستم آنچه در ذهن دارم به شکل کاملی به تصویر کشیده شود و "شیشه "‌بهترین ابزار برای رسیدن به این مقصود بود . تضادی نیز بین برخی از تابلوها وجود داشت که می توانست در فضای کلی کار تاثیر گذار باشد ،‌البته در جاهایی این فضا کاملا شکسته شده است ،‌مثلا در یک عکس فضا با حضور یک انسان کاملا رئال است و در برخی دیگر این مساله وجود ندارد .

از‌آنجا که دستگاهی برای چاپ عکس روی شیشه در ایران وجود ندارد، با مشکلی مواجه نشدید ؟
همان طور که اشاره کردید دستگاه چاپ و پرینت روی شیشه در ایران بسیار محدود است ،‌من ابتدا به چند مرکزی که در این زمینه فعالیت می کرد ،‌مراجعه کردم که نتیجه کار چندان مطلوب نبود ،‌چون در آثاری که چاپ می شد،رنگ دانه های بسیاری وجود داشت . در نهایت با آقای " اخوین "‌آشنا شده و چاپ کار را به او سپردم و ایشان با توجه به تخصصی که در مبحث چاپ و پرینت داشت ،‌دقت عمل ویژه ای صرف کرد . البته در این رابطه ساعت ها بحث کرده و خروجی گرفتیم و در نهایت کارها به همان شکلی درآمد که در نظر داشتیم .

عکاسی را با همین شکل ادامه خواهید داد؟ یعنی اگر قرار باشد که نمایشگاه دیگری از عکس های شما برگزار شود در هیمن سبک و سیاق خواهد بود ؟‌
من به خاطر عشقم به فیلمسازی به عکاسی روی آوردم و حتی ورودم به سینما با یک فیلم کوتاه شروع شد ، اما به تدریج "عکاسی "‌برایم بسیار جدی شد ،‌البته نمی دانم روال عکاسی ام به هیمن شکل ادامه خواهد یافت و یا خیر ،‌به خصوص اینکه من در حال حاضر مشغول عکاسی خبری برای یک سایت نیز هستم ،‌اما اگر قرار باشد ، حتی فیلم هم بسازم و یا نقاشی کنم ،‌سعی ام بر این است که از زاویه دیگری به این مقولات نگاه کنم . شاید برخی ها بعد از دیدن این نمایشگاه به این نتیجه برسند که آنچه به تصویر کشیده شده است ،‌عکس نیست ،‌اما من می گویم که عکس را این گونه می بینم که به نمایش گذاشته ام .

چه اندازه به طور آکادمیک با هنر عکاسی آشنا هستید ؟
من به واسطه دانشگاه تا حدی به شکل تئوری با مقوله عکس آشنا شده ام ،‌اما عکاسی را با همان راه "‌آزمون و خطا " پیدا کرده و به این نتیجه رسیدم که چطور می شود یک عکس درست گرفت ،‌در واقع کاملا تجربی با این هنر آشنا شدم .

حالا که نمایشگاه برگزار و با عکس العمل مخاطبان همراه شده اید ،‌چه اندزاه از نتیجه کار راضی هستید ؟
نمی دانم . این اتفاق قبلا نیفتاده بود تا بتوانم نمایشگاه خود را با آن مقایسه کنم ، ‌ضمن آنکه تصویری از اتفاقی که قرار است ‌،‌بیفتد وجود نداشت . از طرفی فرصت کافی نداشتم تا هر 17 اثری که در این نمایشگاه وجود دارد را تست بزنم ،‌ بنابراین بسیار نگران بودم که آنچه می خواستم اتفاق نیفتاده باشد و تا آثار روی دیوار قرار نگرفت و به آنها نور داده نشد ، مضطرب بودم ،‌اما حالا که عکس ها روی دیوارند ،‌بسیار راضی هستم . به غیر از چند عکس که به خاطر ابعاد کوچکش به نتیجه لازم نرسید ، حالا حتی می توانم بگویم که مقداری هم هیجان زده ام ، چون توانسته ام که آنچه را که می خواستم منتقل کنم . مخاطبانم هم سایه ها را دوست داشتند ،‌اگر چه متاسفانه حس سیاهی درون عکس ها بر فضا تاثیر گذاشته است .

فکر نمی کنید که چاپ شدن این عکس ها روی شیشه توجه مخاطب را از هدفی که می خواستید ،‌منحرف کند ؟‌
چاپ شدن روی شیشه و سایه ای که در پشت آن وجود دارد بیشتر می توانست ابهامی را که می خواستم ،‌ایجاد کند . از طرفی من ترجیح می دهم که از آنجا که زاویه نگاه دایم در حال تکرار می شود ، شکل کار متفاوت باشد . از طرفی من فکر می کنم که چاپ اینها روی شیشه چندان هدف مرا خنثی نکرده است و اتفاقی که می خوساته ام رخ داده . از طرفی مخاطبی که برای دیدن عکس می آید ،‌آنها را روی شیشه می بیند و این جا خوردن آن برایم جذاب است .



منبع خبر : هم‌میهن 2
نظرات (0)
نام :
ایمیل : [پنهان میماند]
وب/وبلاگ :
برای نمایش آواتار خود در این وبلاگ در سایت Gravatar.com ثبت نام کنید. (راهنما)